ထိုင္းႏိုင္ငံေတာင္ပိုင္း ရေနာင္းၿမိဳ႕ရွိ စဖန္းပလားလို႔ ေခၚတဲ့ ဆိပ္ကမ္းတေနရာမွာ ပင္လယ္ထဲကို ငါးဖမ္းထြက္ဖို႔ ႏွစ္ထပ္ ငါးဖမ္းေလွႀကီးရဲ႕ အေပၚဆံုးထပ္မွာ ရာနဲ႔ခ်ီတဲ့ ပံုးျပာျပာေတြကုိ ေရလုပ္သားေတြက ျပင္ဆင္ေနၾကသလို တခ်ဳိ႕ေလွေတြက ေရခဲေတြကုိ စက္နဲ႔ ေလွထဲထည့္ေနၾကပါတယ္။
(ဓာတ္ပံု - သန္းထိုက္ဦး / ဧရာဝတီ)
ကမ္းနားမွာ တန္းစီ ရပ္ထားတဲ့ အဲဒီ ငါးဖမ္းေလွေတြထဲမွာ ျမန္မာျပည္ ေကာ့ေသာင္းဘက္က လာၿပီး ခတၱဆိုက္ကပ္ထားတဲ့ မင္းမင္းတိုး၊ သုခေမာင္၊ ေအာင္ခ်မ္းေနာင္၊ ဂၽြန္နသန္၊ ေက်ာ္ဆန္းလင္း၊ စိုးကိုလြင္ ဆိုတဲ့ ငါးဖမ္းေလွေတြလည္း ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။
ဒီဆိပ္ကမ္းမွာ အလုပ္လာလုပ္တဲ့ သူေတြဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံ တနသၤာရီတိုင္းက ထား၀ယ္ၿမိဳ႕သားေတြ အမ်ားဆံုး ျဖစ္ၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕၊ ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ႕ေဒသေတြက လာေရာက္ အလုပ္လာလုပ္ၾကတဲ့ဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြလည္း ရွိပါတယ္။
အလုပ္လာလုပ္ၾကသူေတြအနက္ ဆိပ္ကမ္းမွာ ငါးလုပ္ငန္းကုိ လုပ္ကုိင္ေနၾကတာရွိသလို႔ တခ်ဳိ႕ကလည္း ပင္လယ္ထဲမွာ ႏွစ္ရွည္ ငါဖမ္းေလွေတြမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ေရလုပ္သားေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီ ေရလုပ္သားေတြကေတာ့ အိမ္ေထာင္မရွိတဲ့ လူလတ္ပုိင္ေတြ မ်ားပါတယ္။
၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ ေရလုပ္သားအျဖစ္ လုပ္ကုိင္ေနတဲ့ အသက္၂၈ အရြယ္ ကုိသားႀကီးက “အခု ငါးဖမ္းေလွေလာကမွာက ျမန္မာေတြပဲ မ်ားတယ္။ ပဲ့နင္းေတြဆိုရင္ တခ်ဳိ႕ေလွေတြမွာ ထုိင္း ပဲ့နင္း ၂ ေယာက္ေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ က်ေနာ္ အခုစီးေနတဲ့ေလွက ျမန္မာ ၈ေယာက္၊ ပ့ဲနင္းက ထုိင္းတေယာက္နဲ႔ ျမန္မာ တေယာက္ အားလုံး ၁၀ ေယာက္ရွိတယ္” လို႔ ေျပာပါတယ္။
ကိုသားႀကီးဟာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ျဖစ္ၿပီး အသက္ ၁၇ ႏွစ္ အရြယ္ကတည္းက ေက်ာင္းထြက္ကာ ရေနာင္းၿမိဳ႕ကုိ ေရာက္ရွိလာတာျဖစ္ပါတယ္။
“က်ေနာ္ ၁၀ တန္း စာေမးပြဲေျဖၿပီးေတာ့ ထြက္ခဲ့တာ။ ေက်ာင္းဆက္ မတက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒီလိုပဲေပါ့၊ ေငြေရးေၾကးေရး အခက္အခဲေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္မွာ ေက်ာင္းဆက္တက္လည္း ဘြဲ႔ရတေယာက္က ဘာမွသံုးစားလို႔ မရတာ။ အလုပ္မရွိတဲ့ လူေတြလည္း တပံုႀကီးပဲရွိတယ္” လို႔ ကုိသားႀကီးက ေျပာပါတယ္။
ပင္လယ္ထဲကုိ ငါးဖမ္းထြက္တဲ့အခါ ျမန္မာေရလုပ္သားေတြကုိ ထိုင္းေတြက အႏိုင္က်င့္မႈေတြအျပင္ ထုိင္းေလွပိုင္ရွင္ သူေဌးက ခဲြျခားဆက္ဆံတာေတြလည္း ရွိတယ္လို႔ သူက ဆိုပါတယ္။
“ထိုင္း ပဲ့နင္းတေယာက္နဲ႔ ျမန္မာ ပဲ့နင္းတေယာက္ အလုပ္လုပ္တာခ်င္း အတူတူပဲ။ ဒါေပမယ့္ လစာကေတာ့ ကြာသြားျပန္ေရာ ျမန္မာပဲ့နင္းေတြကိုေတာ့ တလကို ဘတ္ေငြ ရွစ္ေထာင္၊ ကိုးေထာင္ပဲ ေပးတယ္။ ထုိင္းပဲ့နင္းေတြကိုေတာ့ တေသာင္း၊ တေသာင္းႏွစ္ေထာင္ေပးတယ္” လို႔ ကိုသားႀကီးက ေျပာပါတယ္။
“ထုိင္းေတြက ျမန္မာဆိုရင္ လူလို႔ထင္တာမွ မဟုတ္တာ၊ ျမန္မာတေယာက္ ဒုကၡေရာက္တာကို သူတို႔ ေမြးထားတဲ့ ေခြးေတြ ေလာက္ေတာင္ ဂ႐ုစိုက္တာ မဟုတ္ဘူး။ အရင္တုန္းက သတ္တယ္။ အခုကေတာ့ သတ္တယ္ဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္း ဆဲဆိုတယ္၊ ႐ိုက္ႏွက္တယ္” လို႔ သူက ဆက္ေျပာပါတယ္။
ထုိင္းႏုိင္ငံသား အေယာက္ ၁၀၀ မွာ အေယာက္ ၃၀ ေလာက္ကသာ စိတ္ေကာင္း ရွိၾကပါတယ္လို႔ သူက ဆိုပါတယ္။
ျမန္မာ ေရလုပ္သားေတြဟာ တခါတေလ ပိုက္ဆံအျပည့္ မရတာ၊ ပြဲစားေတြကတဆင့္ ေရာင္းစားခံရလည္း ရွိတယ္လို႔ ေရလုပ္သားေတြဆီကေန သိရပါတယ္။ ပင္လယ္ထဲမွာ ငါးဖမ္းေလွေတြဟာ လနဲ႔ခ်ီၿပီးေတာ့ ငါးဖမ္းၾကတာရွိသလို ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီးေတာ့ ငါးထြက္ဖမ္းတဲ့ ေလွေတြလည္း ရွိပါတယ္။
ကိုသားႀကီးကေတာ့ သူလုပ္ေနတဲ့ ငါးဖမ္းေလွမွာေတာ့ ျမန္မာ ေရလုပ္သားေတြ ေရာင္းစားခံရတာမ်ိဳး မရွိေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီးေတာ့ ပင္လယ္ထဲထြက္တဲ့ ငါးဖမ္းေလွေတြမွာေတာ့ ေရာင္းစားခံရတာေတြ ရွိတယ္လို႔ ၾကားဖူးေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။
“ရေနာင္းၿမိဳ႕မွာ အဲဒီလို ေရာင္းစားတာေတြကေတာ့ ခုႏွစ္လ၊ ရွစ္လၾကာထြက္တဲ့ ေလွေတြမွာေတာ့ ခပ္ရွားရွားပဲ။ ကမ္းနားကုိ ခဏခဏ ၀င္ေနတယ္ဆိုေတာ့ ေရာင္းစားတဲ့ ကိစၥကေတာ့ သိပ္မရွိဘူး။ အင္ဒိုတို႔၊ ေဆာင္ခလာတို႔ဘက္ကုိ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီထြက္တဲ့ ေလွေတြက်ေတာ့ ႏွစ္ျပည့္သြားလို႔ ကမ္း၀င္သြားေပမယ့္လည္း ျမန္မာ ေလွသားေတြကုိ တခ်ဳိ႕ေလွေတြဆီမွာ ထားခဲ့လိုက္တယ္။ အဲဒီလို မ်ဳိးေတြရွိတယ္” လို႔ ကိုသားႀကီးက ဆိုပါတယ္။
ငါးဖမ္းေလွေတြ အမ်ားစုကေတာ့ ရေနာင္းၿမိဳ႕ ေရပိုင္နက္ထဲမွာ ငါးဖမ္းၾကတာရွိသလို ငါးမ်ားမ်ား မရတဲ့အခါ ျမန္မာ ေရပိုင္နက္ထဲကုိ က်ဴးေက်ာ္ၿပီး ငါးခိုးဖမ္္းတာေတြ ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ တခါတရံ ငါးခိုးဖမ္းလို႔ ျမန္မာစစ္သားေတြက လိုက္တဲ့အခါ ထိုင္းေရပိုင္နက္ထဲကုိ ျမန္ျမန္ေမာင္းေျပးႏိုင္တာ ရွိသလို အဖမ္းခံရတဲ့ ေလွေတြလည္း ရွိပါတယ္။
တျခား ငါးဖမ္းေလွတစီးမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕နယ္က အသက္ ၃၀ ေက်ာ္အရြယ္ ေရလုပ္သားတဦးက သူ႔ရဲ႕အေတြ႔အႀကံဳနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး “ငါးခိုးဖမ္းေနတာကို ျမင္ရၿပီဆိုတာနဲ႔ ျမန္မာစစ္သေဘၤာက ပစ္တာပဲ။ တခ်ဳိ႕ေလွသားေတြ ေသနတ္ထိတဲ့လူေတြလည္း ရွိတယ္။ ေလွေပၚက ေရလုပ္သားေတြ ခုန္ခ်လိုက္ၿပီဆိုရင္ စစ္သေဘၤာေတြက ေလွနားကုိ ကပ္လာၿပီး ေလွေတြကုိ သိမ္းလိုက္တာေတြရွိတယ္” လို႔ ေျပာပါတယ္။
ျမန္မာ စစ္သေဘၤာေတြက ပစ္ခတ္ၿပီး ၀င္ဖမ္းၿပီးဆိုရင္ ေရထဲခုန္ခ်တဲ့အခါ ႏွစ္ရက္ေလာက္ ေရထဲမွာပဲ ေနရတာမ်ိဳးရွိေၾကာင္း၊ ေလွနဲ႔ လာႀကိဳတဲ့လူေတြရွိသလို႔ တခါတေလ ကၽြန္းေတြမွာ ေသာင္တင္ေနတာေတြရွိေၾကာင္းနဲ႔ တခ်ိဳ႕ေရလုပ္သားေတြလည္း အသက္ဆံုး႐ံႈးရတာမ်ိဳးရိွေၾကာင္း သိရပါတယ္။
ျမန္မာ ေရလုပ္သားတခ်ဳိ႕ကုိ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ တရား၀င္ အလုပ္လုပ္ဖို႔အတြက္ ထိုင္းအလုပ္ရွင္ေတြက အလုပ္သမားလက္မွတ္ လုပ္ေပးတာရွိသလို မလုပ္ေပးတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အလုပ္ရွင္က လုပ္ေပးထားရင္ လကုန္မွာ အလုပ္ရွင္ကုိ အရစ္က် ျပန္ဆပ္ရပါတယ္္။
ေရလုပ္သားေတြ ေနထိုင္မေကာင္းျဖစ္ရင္၊ ထိခိုက္မႈျဖစ္ရင္ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကိုသားႀကီးက “ေဆး႐ုံတင္ေပးတယ္ ဆိုေပမယ့္လည္း တခ်ဳိ႕သူေဌးေတြဆိုရင္ ေဆး႐ံုကိုေရာက္ေအာင္ တင္မေပးဘူး၊ မိသားစုရွိရင္ မိသားစုက လာေခၚသြားရတယ္” လို႔ ေျပာပါတယ္။
(ဓာတ္ပံု - သန္းထိုက္ဦး / ဧရာဝတီ)
ပင္လယ္ထဲမွာ ငါးဖမ္းေလွနဲ႔ လိုက္ရာမွာ ဒုကၡခံရတာေတြ ရွိေၾကာင္း၊ အသက္ အႏၲရာယ္ စိုးရိမ္ရတာေတြလည္း ႀကံဳခဲ့ရေၾကာင္း ေရလုပ္သားေတြက ေျပာၾကပါတယ္။
ဥပမာ အေနနဲ႔ေျပာရရင္ ေရလုပ္သားေတြ ပင္လယ္ထဲမွာ အစာေရစာ ငတ္မြတ္ၿပီးေတာ့ လူ ၃၉ ေယာက္ အသက္ဆံုးရႈံးသြားတဲ့ အမူမ်ိဳးပါ။
၂၀၀၆ ခုႏွစ္ေလာက္က ထိုင္းတေယာက္ ပိုင္တဲ့ ငါးဖမ္းေလွတစီး အင္ဒိုနီးရွား ေရပုိင္နက္အနီးမွာ ငါးဖမ္းထြက္ေနစဥ္ ေလွေပၚပါလာေသာ လူ ၁၀၀ ေလာက္ ၃ လၾကာ အစာေရစာငတ္မြတ္ၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ား အပါအ၀င္ ၃၉ ေယာက္ ေသဆံုးသြားတဲ့ကိစၥ ျဖစ္ပါတယ္။
ေရလုပ္သားေတြဟာ အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ ရဲေတြကုိ ေၾကာက္ၿပီး ေလွကို ကမ္းမကပ္ဘဲ ထုိင္းႏိုင္ငံဘက္ ျပန္လာေနစဥ္ လမ္းခုလတ္မွာ အခုလို အစာေရစာ ျပတ္လပ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္မ်ဳိး ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ၾကတာျဖစ္တယ္လို႔ သတင္းေတြက ေရးပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္က အသက္ဆုံးရႈံးသြားတဲ့ ေရလုပ္သား ၃၇ ေယာက္ကုိ ပင္လယ္ထဲ ပစ္ခ်ခဲ့ၿပီး က်န္တဲ့ ၂ ေယာက္ကုိ ကြ်န္းတခုမွာ ေျမျမွဳပ္ခဲ့ပါတယ္။ အသက္ မေသဘဲ ရွင္က်န္ခဲ့တဲ့ ေရလုပ္သားေတြကလည္း ဆိပ္ကမ္းကို ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ အစာေရစာငတ္တဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ေဝဒနာေတြ ခံစာခဲ့ရပါတယ္။
ဝါရင့္ေလွလုပ္သားတေယာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ ကိုသားႀကီးကေတာ့ ျမန္မာျပည္သားေတြ အေနနဲ႔ ထိုင္းကိုလာၿပီး ေလွလိုက္စားတဲ့အလုပ္ကုိ မလုပ္တာ အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ အႀကံေပးပါတယ္။
“ေလွလုပ္သား ဘ၀မွာ အသက္အႏၲရာယ္မ်ားတယ္။ ကို္ယ္ဘယ္ေန႔ ေသမယ္ဆိုတာ မသိဘဲ အသက္ အာမခံခ်က္လည္း မရွိဘူး။ ကိုယ္က ပင္လယ္ထဲမွာ ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ကမ္းမွာ ရွိေနတဲ့ မိသာစုေတြ တခုခုျဖစ္ၿပီးဆိုရင္ ဘာမွကူညီလို႔ မရဘူး။ သူသတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္မွပဲ ကိုယ္က ကမ္းျပန္၀င္ရတာ ျဖစ္တယ္” လို႔ ကိုသားႀကီးက ေျပာပါတယ္။ ။
ဧရာ၀တီ ၀က္ဆိုက္မွ ကူယူေဖာ္ျပပါသည္၊
